Instrukcja obsługi do huskyego

Nie jest mi łatwo to pisać, ale mimo wszystko muszę zarówno podjąć tą decyzję jak i napisać o rasie tej specyficznej kilka słów. Pierwszy pies w moim życiu pojawił się gdy miałam pięć lat, był to ogromny pies, kundel owczarka niemieckiego. Towarzyszył mnie i mojej rodzinie przez 12 lat, później była kilku letnia przerwa i pojawił się Biżu - najwspanialszy przyjaciel - najcudowniejszy towarzysz wędrówek - miał wadę genetyczną, zmarł po trzech latach, również był ogromny i agresywny w stosunku do obcych, gdy ktoś przechodząc obok powiedział dzień dobry, pies w odpowiedzi warczał:-) Kochałam go ponad wszystko. Później była znów przerwa kilku letnia bez psa i to był zdecydowanie czas stracony, życie bez zwierząt jest ubogie. Zawsze powtarzam, że nie czytając książek człowiek się czegoś pozbawia, żyje mniej intensywnie, bo czytając doświadczamy o wiele więcej w życiu i to samo dotyczy kontaktu i życia ze zwierzętami. Wystarczy mieć otwarty umysł i chłonąć wszystko, z książek i ze świata zwierząt, nie wychodząc z domu można żyć niezwykle intensywnie i rozwijać się, kształtować. To wspaniałe mieć psa, wiernego przyjaciela, opiekuna, towarzysza wędrówek i zabaw, ale nic nas nie przygotuje na psa husky. To typowy szpic, wilkopochodny (warto w tym momencie poczytać książkę o psach K. Lorenca), niezależny samowystarczalny, nieposłuszny, opierający relacje na hierarchii jaka panuje w watasze. Uciekinier i łowca nieprzeciętny mord ma we krwi,  gdy Arrowek uciekł i trafiła się suka z cieczką, to koczował przy niej ukrywając się w pobliskim lesie, a gdy zgłodniał, to polował na kury w gospodarstwie, więc teoria, że gdy zgłodnieje to wróci nie sprawdza się, trzeba taką kanalię odnaleźć i przywieźć do domu. Nie wyjdziemy bez smyczy na spacer, bo wrócimy bez psa, zeżre nam wszystko co się rusza, gdy uzna, że jest głodny (kurę, małego kota, jakiegoś gryzonia), te zachowania bardziej mają miejsce w większej grupie. Będzie też robić głodówki i musi od czasu do czasu zwymiotować, aby się oczyścić, zeżre też kupę innego zwierzęcia - kocią ze smakiem, a innego psa aby dostarczyć sobie florę bakteryjną gdy będzie karmiony zbyt czysto - taki jest jego organizm inny niż nasz z innymi potrzebami, dlatego powinien móc sobie zakopać jakąś kość na podwórku na jakiś czas, który uzna za odpowiedni, powinien też zjeść z ziemi a nie z czystej miski. I tak przechodzimy do karmienia - mięso i kości to podstawa, ale nie w dużej ilości - husky je mało, tak była rozwijana rasa, aby mało jadła, a była wytrzymała, dalej biały ser jajka (białko tylko ścięte, żółtko może być surowe), białe sery, mleko owoce warzywa - gotowane i rozgniecione, tak aby najbardziej przypominały treść żołądka roślinożercy, którego w naturze by upolowały i pożarły z treścią żołądka, podroby (serca, wątróbkę najlepiej. Tzw. wypełniaczem dobrze, aby był ryż lub kluski, po kaszy może być biegunka. Nie wolno absolutnie podawać cebuli, grzybów, cytrusów, czekolady, jakichkolwiek słodyczy, wędlin czy kiełbas, do zabawy lub na przegryzkę można podać kość bez mięsa, czy surową marchewkę, można też dać suchy chleb lub bułkę. Warto poczytać o diecie Barf, choć kości są znaczącym elementem diety wilczej. 
Należy ustalić hierarchię, jeśli trzeba, to przy użyciu siły, siła jest naturalnym elementem świata zwierząt, musi być używana tylko jeśli to naprawdę konieczne i w zbliżonej formie do natury (moja walka z Pasieńką) zwierzęcia, jeśli pies jest osobnikiem o niskiej wrodzonej pozycji, nie powinna być stosowana nigdy, bo niczego to nie zmieni, nie wolno psa nigdy uderzyć jeśli przyjdzie na wołanie, nie wolno karcić psa obrażając się na niego, to nie człowiek, jego świat jest bardzo prosty, nie ma w nim intryg, złośliwości, fałszu, zazdrości (tu znów warto sięgnąć do lektury "Filozof i wilk"). Jasne zasady, konsekwencja, MIŁOŚĆ, i zrozumienie natury psa i jego potrzeb, zupełnie różnych od naszych, to klucz do udanej relacji, trzeba również zaakceptować cechy danej rasy, a nie próbować je zmienić na siłę, to nie człowiek, nie można go karać za to, że poluje, taka jego natura, choć Lorenc w swojej książce twierdzi, że sprawdza się zbicie upolowaną zwierzyną po pysku takiego mordercy, ja nie miałam odwagi tego uczynić. Można za to zmienić imię zwłaszcza na zbliżone fonetycznie do pierwotnego, pies reaguje nie rozumiejąc, że to jego imię własne, a dźwięk, który się dobrze kojarzy. Ja swoim psom i kotom nadawałam imiona i kojarzyłam je z czymś pozytywnym dla wzmocnienia - mówimy imię i głaszczemy, karmimy, przytulamy, wołamy radośnie, zwierze przyzwyczaja się do czegoś pozytywnego w związku z dźwiękiem - imieniem. Gdy przyszła do nas Pasia nie wiedzieliśmy jak się nazywa, a po kilku dniach reagowała na nowe imię z Ajsza przeszła na Zoe, a teraz jest Pasia, ale nie można za każdym zawołaniem go zmieniać, bo się nie "zwiąże", ale można np. zrobić z Mała Asia, którą jest teraz na Mashe (Masza).
Strasznie kocham zwierzęta, dlatego, że są tak odmienne od nas ludzi - kochajmy tą inność, zamiast próbować ją zmieniać:-)

Mała Asia zamieszka u naszych przyjaciół od soboty, to trudna decyzja, ale będzie jej dobrze, a nam będzie łatwiej opanować resztę tej naszej dzikich wilków watachę. Ostatnio zamordowały nam osiem kur, są nie do opanowania, wyjątkowo inteligentni mistrzowie ucieczki. Wpadły na to, że kury można nastraszyć i wtedy w panice przelecą ogrodzenie i po nich...
Husky, to pies stadny, nie może być sam i w zamknięciu, bo będzie nieszczęśliwy, lub nawet zacznie się irracjonalnie zachowywać, nie sprawdzałam tego na husky, ale ogiery konika polskiego w dużej stajni zamknięte przez miesiąc wariują i stają się nadpobudliwe, a wystarczy niewielki padok, aby były zrównoważone i spokojne, podejrzewam, że to samo byłoby z huskym w boksie. To tyle na szybko, na teraz,z moich własnych obserwacji takiego najważniejszego, pewnie jeszcze nie jedno mi umknęło, ale jakby co to dopiszę. Większość z tych informacji umieszczałam już na blogu, ale tym razem, to taka moja instrukcja obsługi do psa, który zmienia właściciela, jest osobnikiem podporządkowanym i jest niezwykle słodka, będzie ją bardzo łatwo pokochać, bo Luncia, jest bardzo niezależna i chłodna emocjonalnie:-) Z nami zostaje Arrowek i Pasia oczywiście, oraz Basior, Luna i Mini(karzełek), dwie siostrzyczki, które strasznymi kombinatorkami w duecie były zostaną rozłączone... jak my sobie z tym poradzimy...

Może ktoś jeszcze coś wie o huskych i chciałby dodać o tych niezwykłych psach północy.

Wiła wianki i puszczała je do falującej wody...

:-) :-) :-) :-) :-) :-)

Relacje z zagrody Pauliny:-)

Chciałam przekazać całkowite prowadzenie bloga Agnieszce, ale się nie zgodziła:-( a to z tego powodu (chciałam ja, a nie ona się nie zgodziła), że poza brakiem zupełnym czasu, zostałam bez aparatu:-( a czasem i bez laptopa jestem. Tydzień mam wypełniony całkowicie pracą, a weekendy wyjazdami do, lub odwiedzinami rodziny i przyjaciół - nie narzekam oczywiście, wręcz przeciwnie, ale powoduje to wszystko życie w bardzo szybkim tempie. Będę więc pisać rzadziej, może publikować maleńkie wpisy z telefonu, no i zdjęcia nie będą już takie jak bywało dawniej, bo na odkupienie aparatu jeszcze długo będę musiała czekać. Ale cieszę się, że jestem, choć nawet tak rzadko, bo ta nasza mała wiejska społeczność daje niesamowite poczucie akceptacji i zrozumienia, dla wyboru życia na wsi:-)
A teraz, zdjęciowo-filmowa relacja z zagrody wiejskiej:-)

Po pierwsze - kury nowiuśkie mamy, na zdjęciu widoczna perliczka, a poniżej leghorn z zielononóżką, a wewnątrz kurniczka ukrywa się rosa Aracuana popielata piękna. Na koniec filmik, o kurzych kąpielach piaskowych.

Wszyscy znają, a jeśli nie, to i tak pewnie kojarzą gry typu escape, czyli znajdź drogę wyjścia/ucieczki i że jeszcze takich zawodów dla huskych nie wymyślono, to uwierzyć nie mogę. Można by na przykład zamykać je w jakiejś zagrodzie czy pomieszczeniu i sprawdzić, które najszybciej znajdzie drogę ucieczki, a trzeba Wam wiedzieć, że one skaczą przez ogrodzenia, przekopują się, przeciskają w skomplikowany sposób przez najciaśniejsze szpary, otwierają drzwi z klamki i różne zapadki w różnych zamknięciach pokonują. Mieć haskye, to ciągła walka i wymyślanie nowych przeszkód w ich ucieczkach, oczywiście one nie pozostają bierna, gdy postawimy jakąś przeszkodę na drodze wyjścia od razu zaczynają szukać słabego ogniwa. Dlatego dostały siatkę na bramę, z końmi jest zresztą podobnie, a przynajmniej z konikami polskimi, z podziwu nie mogę wyjść jak widzę gdzieś konie pasące się spokojnie wewnątrz jakiejś przestrzeni z prowizorycznym ogrodzeniem, dlatego one również dostały siatkę i choć ją skubią od góry, to chociaż siłą jej staranować nie próbują.

A tak wygląda pracowity dzień w ulu, na razie nie ma miodu do wyjęcia są zabudowane częściowo dwa plastry w nadstawce, ale nie zasklepione jeszcze, choć muszę się pochwalić, że próbowałam już własnego miodu, gdy były niszczone ich dzikie konstrukcje w ulu, tam było troszkę miodu i po korekcie ramki i wycięciu kawałka plastra poza ramką z miodem wyssałam prosto z plastra odrobinę miodu. Był ciepły, lekko kwaskowy, zupełnie inny, juz nie mogę doczekać się zbioru:-)

Nadal nie jemy też mięsa, co spowodowało odkrywanie nowych smaków. Okazało się, że przynajmniej w moim przypadku, mięso powodowało pójście na hmmm.... łatwiznę chyba i ograniczenia kuchenne w smakach i różnorodności potraw. Mięso jest dość prosto przygotować i nie trzeba go bardzo wzbogacać aby było dobre, wystarczy znać kilka trików np. z octem jabłkowym, czy winnym aby było kruche i soczyste. Natomiast gdy nie ma go w naszym menu zaczynamy poszukiwać nowych rzeczy i tak trafiłam na hummus, jest to groch włoski z pastą sezamową, oliwą z oliwek, sokiem z cytryny i czosnkiem zmiksowany na pastę, ja ja podałam z podpłomykami i wszyscy byli zachwyceni smakiem, do tego roztarłam w moździerzu świeżą bazylię z oliwą z oliwek - poezja smaku i aromatu. Powyżej umieściłam zdjęcie przykładowego obiadu bez mięsa - gulasz pieczarkowy z kaszą i kalarepką świeżą. Okazuje się, że pieczarki dają ten konkretny rys potrawom bez mięsa, są świetną bazą jako wywar pod zupy (oczywiście nie wszystkie), czy inne potrawy, lub tak jak ostatnio jako gulasz aromatyczny uduszone na maśle z cebulką i pietruszką, zagęszczone mąką i aromatycznymi przyprawami.

A oto ja na mojej łące, podczas bardzo rzadkich momentów wytchnienia z książką i bez ataków alergii:-)

Bo one są najpiękniejsze.

Zimno dziś, pada i wieje i nic się robić nie chce na dworze. Czyżby to Święto Kupały nadchodziło? Aż trudno uwierzyć, chuchając w zmarzłe łapy i zastanawiając się czyby nie rozpalić w piecu, a może tylko przykryć się grubym kocem.
Pomiedzy deszczami odwiedziłam Inkwizycję z jagnięciem, które ma się coraz lepiej.

No, a skoro i tak w domu siedzę, to pochwalę się, co mi tu rośnie i rozkwita w ogrodzie. A co, wolno mi.

Wiem, nie jestem specjalnie oryginalna, widziałam ostatnio tyle wpisów o różach. I wszystkie były niesamowite.
Kocham róże, one mnie już mniej, fakt, nie zapewniłam im komfortowych warunków życiowych. Mieszkają sobie tu, na Pogórzu Izerskim, z natury swojej dość zimnym, w moim ogrodzie, który, jak twierdzi moja Mama, ogrodnik z wykształcenia, jest klasyczną zastoiną mrozową czy jak to tam się nazywa. Zimno im tu i regularnie wymarzają, pomimo kopczykowania, otulania chochołami o czasie, podsypywania końskim obornikiem sezonowanym i innymi smakowitościami. Ale czasem się odwdzięczą, formą, kolorem, i zapachem, którego niestety przekazać  elektronicznie ani opisać słowami nie poradzę.
Tak jak w tym roku, dzięki łagodnej zimie. Jest co podziwiać.
Czyż nie są wspaniałe?

są!!!

Gdy kupowaliśmy nasze siedlisko, to słyszałam o nich niesamowite historie, ale    zawsze ubiegli mnie moi sąsiedzi szabrownicy, jednego nawet nakryłam na niecnym procederze i przepędziłam. Teraz przy drodze pod lipami kury mają wygrodzone i chyba szabrownicy nie mają odwagi wejść i szukać, tak więc wyrosły sobie spokojnie sztuk osiem najprawdziwszych prawdziwków:-)

Och, siano!

Dobrze rozumiem te wszystkie starosłowiańskie i ogólnie chyba wszystkie pogańskie i inne obrzędy celebrujące koniec żniw. Bo to bezpieczeństwo - pożywienie na cały rok zebrane, i bogowie dali zebrać, pogodę zesłali dobrą. To i podziękować im trzeba, i uradować się wypada statecznie.

My co prawda nie orzem i nie siejem, ale kosim i siano robim, dla naszych koni. Więc koniec sianokosów  to końskie dożynki, wychodzi mi.

Pół areału skoszone, zwinięte i zebrane. Przed deszczem. Udało się. Nie zawsze się udaje.
Więc się cieszymy.

 

A im, oczywiście, wszystko jedno. Nie wiją wianków, nie tańczą w korowodzie, nie śpiewają pieśni. Leniwie machają ogonami i w zadzie mają, że niewolnicy właśnie zapewnili im żarcie na długie, zimowe miesiące.

Pszczoły i cała reszta

Na początek pszczoły.
Wreszcie przyjechały, oczywiście jak to u mnie wszystko na wariata. Przyjechały znienacka z łapanki w misce, bo się u znajomego pszczelarza wyroiły, węza nieprzygotowana, nawet ramki nieodrutowane, wszystko na łapu capu, szybciutko robiliśmy przeplatając tylko węzę między druty. Udało się i zostały, dla zachęty węzę posmarowałam miodem:-) teraz siedzą w ulu, bo troszkę nas zalało i mokro, i pada, i do d... Jedna wyleciała na zwiady gdy ukucnęłam przed ulem aby zrobić zdjęcie, byłam spokojna i nie ruszałam się, więc się zawinęła i wróciła do ula:-)
Przez straszne burze nie było prądu prawie 24h, nie było internetu, ja walczę z alergią, która teraz przez opady troszkę osłabła, ale za to kończy mi się zapalenie zatok, które mnie męczyło około tygodnia. Niestety przy alergii w moim przypadku dolegliwości lubią się nakładać... Do tego wszystkiego przywieziono mi siano podczas burzy i nie wiem czy mi nie zapleśnieje... Już się przyzwyczaiłam, że nie ma lekko, Lisiak ma narów, czy jak to ja lubię nazywać nawyk wyrywania się, i idzie niestety na wszystko - każdy rodzaj ogrodzenia, obecnie testujemy siatkę i póki co działa. Niestety nie mogę z nim pracować, bo zdrowie mi nie pozwala, a pan Andrzej siedzi już od chyba roku u znajomego w stadninie, którą się opiekuje, co skutkuje tym, że konie na swoim padoczku siedzą i łąka przychodzi na padok - ok. sześciu taczek na dzień, zrywanych przeze mnie sierpem, jak sto lat temu, albo i dawniej:-) Radzimy sobie jak możemy, niestety, gdy jedna osoba zajmuje się wszystkim, to niewielki przestój spowodowany chorobą powoduje problemy, narastające niestety. Konie zostają w stajni dwa dni i zaraz robią się podniecone, bo pachnie trawa, a tu suche trzeba jeść, a to ogiery moje kochane, więc reakcje są hmmm... jak to ładnie nazwać... o charakterze dominującym:-) Na to wszystko mam już narzędzia i plan, który powinien zapobiec temu wszystkiemu, ale zdrowie mi szwankuje niestety. A z doświadczenia wiem już, że w pracy z końmi najważniejszy jest spokój, konsekwencja i zbieżność sygnałów werbalnych i niewerbalnych, a tu człowiek kicha i zasapany z krótkim oddechem mówi - spokojnie Lisiaczku, wszystko dobrze i Lisiak głupieje i przejmuje kontrolę, bo mi nie wierzy, bo mój oddech i gwałtowne zachowanie (kichanie) temu przeczą.
To tyle u mnie i znacznie więcej, ale na razie tyle musi wystarczyć:-) Co do ostatniego wpisu, to skasował mi się niestety jak próbowałam zamienić filmiki, jest dostępny nadal na FB, ale ja nie miałam już siły go umieszczać ponownie, mam też problemy z adresem mailowym, nie dochodzą wszystkie maile, zorientowałam się po blogu, gdzie połowy komentarzy nie ma:-( Mam drugi adres, z którego będę korzystać, gdyby ktoś chciał się skontaktować to podaję paulina.szulc1978@gmail.com jest bardziej prywatny, a tamten już dawno trzeba było zlikwidować, bo zaśmiecają go reklamy i nie działa jak już wspominałam poprawnie.
Idę teraz kosić łąkę dla moich koników:-) pogoda u mnie straszna, mokro, pola zalane, ale w piątek do teatru jedziemy na "Szalone nożyczki", więc może jakaś chwila miłego wytchnienia od pracy i alergii będzie:)
Zapomniałabym napisać, że włamu do pomieszczenia ze świeżutkim sianem dokonały i zdążyły jedną kostkę pożreć  zanim się zorientowałam, ale na szczęście to było dwa dni temu i nic się nie dzieje póki co niezwykłego z ich zdrowiem.
...i tak podczas koszenia myślałam - czy na pewno wszystko napisałam co chciałam i oczywiście znów zapomniałam o ważnej zmianie w naszym życiu wspomnieć, otóż od kilku miesięcy mięsa nie jemy, no może nie tak całkiem, bo ze względu na zdrowie ryby morskie jemy. To bardzo ważna zmiana dla mnie, bo długo nie mogłam się na nią zdecydować, ale to kwestia tylko i wyłącznie decyzji, oraz konsekwencji. Wszystko zaczęło się od tego, że zobaczyłam jak są hodowane lisy... i jak są podobne do mich psów... w konsekwencji w mojej szafie nie ma już futer, a w lodówce mięsa, no w porządku są ryby, ale w małej ilości - taki kompromis ;-)