Konie

Konie
Konik polski, to rasa koni małych, pochodzących od dzikich koni Tarpanów występujących na obszarze Europy. Tarpany, które przetrwały zostały odłowione i umieszczone w prywatnym zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały rozdane do użytkowania chłopom, w wyniku krzyżowania się z lokalnymi końmi wykształciła się rasa nazwana przez prof. Vetulaniego konikiem polskim. Konik polski charakteryzuje się wysoką inteligencją, łagodnym charakterem, jest odporny, wytrzymały, ma niski wzrost (do 140 cm), silną budową ciała, twardy róg kopytny. Jest to rasa późno dojrzewająca (3-5) i długo żyjąca. Konik polski to przede wszystkim koń wierzchowy, do rekreacji, rajdów konnych i wycieczek doskonały. Jego niski wzrost sprawia, że wielogodzinne siedzenie w siodle nie jest uciążliwe, jest odważny i dzielny. Nadaje się również do prac rolnych i lekkich zaprzęgów, a jego łagodny charakter i inteligencja sprawia, że jest niezastąpiony w hipoterapii. Konik polski to świetny wybór dla całej rodziny, również dziecka, bo gdy nasz mały jeździec dorośnie, to nie będzie musiał rezygnować z jazdy na swoim przyjacielu, konik polski bez uszczerbku na zdrowiu poniesie jeźdźca o łącznej wadze do 130 kg

środa, 18 lutego 2015

Niepewna przyszłość Izerów.

Fajne są nasze górki, niezbyt wielkie, ale przecież rozmiar to nie wszystko.
Dużo natury, ciekawych roślin, zwierząt i ludzi.
Ludzi, którzy tu są od zawsze,  czyli od po wojnie, ludzi, którzy tu przyjechali później, bo mieli jakieś przyczyny, albo tak jakoś wyszło...
No cóż, mieszkamy tu i chcielibyśmy, żeby tu było wciąż pięknie i zdrowo.
Zniknęły na szczęcie kwaśne deszcze, które wykończyły tutejsze górskie lasy. Jak dobrze.

Teraz mamy tu TO.


Przeczytajcie, i podpiszcie tę petycję, bo chyba warto. Najlepiej dziś albo jutro bo jakieś terminy społecznych konsultacji... I przekażcie dalej, i mówicie o tym z innymi...

Przecież nie może być tak, że nasze piękne Izery ktoś zasypie śmieciami i zatruje, bo na tym można zarobić.

środa, 11 lutego 2015

Słoninka dla sikorek.

Powiesiłam ją, na druciku, na drzewku czeremchy przed naszym domem, żeby mieć ładne widoki ptasząt w zamian za to moje bezinteresowne dobre serce.

Na początku zainteresował się pies. Łaził pod tym drzewem, przymierzał się  z prawej, z lewej. Na ławeczkę nawet się wspiął, ale mimo wszystko było za wysoko. Cóż. Codziennie jednak pies chodzi i sprawdza, bo raz już słoninka spadła.

Za jakiś czas pojawiły się sikorki. Trochę im zajęło czasu przekonanie się, że to białe, kołyszące się na wietrze coś, jest jak najbardziej jadalne. Potem to już było regularne oblężenie, kolejka z zapisami, bitwy, kłótnie i przeganianie.




Po sikorkach przyleciały sójki i sroki. Niestety, za duże, za niezgrabne, za ciężkie. Odlatywały po kolejnych nieudanych próbach rozczarowane, skrzecząc.

A potem pojawił się on. Wytrwały, zacięty, wygimnastykowany akrobata. Próbował długo.








sobota, 31 stycznia 2015

Specjalnie dla Hany. Który to już raz...

Gdyby dobrze policzyć, dla Hany specjalnie na naszym blogu były już co najmniej 3 wpisy.
Lubimy ją, czy jak?

Więc teraz - następny, tym razem edukacyjny.
Hana popatrz uważnie, tu nie ma żadnego, ale to żadnego kawałka królika.

Naukowcy amerykańscy, a może rosyjscy, a może nawet chińscy, udowodnili, że centaur to skrzyżowanie konia z człowiekiem i już.
Centuś, anatomicznie.

A TUTAJ link do początku całego zamieszania z centaurem. Tak dawno temu! Aleśmy się wybawiły wtedy.

czwartek, 29 stycznia 2015

Na początek Arrowek na wyżynach bezczelności!

Obiecałam Agnieszce, że pokażę rozebrane przez koniki ogrodzenie betonowe, więc zaraz będzie fotorelacja, a póki co opowiem jak było.
Otóż jak zapewne pamiętacie rozwalały każde ogrodzenie pastwiska i padoku, postanowiłam więc odgrodzić końskie szatany betonowym na padoku. Postawiłam, ale potem napadało, jeszcze później zmroziło i z bramą postanowiliśmy poczekać do wiosny, a póki co sznurem wypleść miejsce na bramę mocnym. Ale parchy zaczęły kombinować, najpierw napierały na sznur i go luzowały, jak już zluzowały, to nie uwierzycie ale złożonych operacji dokonywały- górne sznury łbem podnosiły, a dolne przeskakiwały, więc co dzień je napinałam w końcu słupki betonowe zbrojone... Dżygit zaczął rozwiązywać  supły!!! mam świadka! Michałka wołałam bo nie wierzył. Potem zaczął się rzeczony Dżygit czochrać karkiem o słupek, aż po prostu, któregoś dnia obaliły... Za karę od paru dni w stajni siedzą, dziś je wypuściłam bo zmroziło podwórze aby trochę się wybiegały, w powiększeniach widać jak je stado wilków atakuje:-) Jeszcze tylko wspomnę, że psy na suche przeszły i trzeba je prosić aby jadły, podaje im w pojemnikach, to wtedy jedzą, bo zabawę mają z wyciąganiem z środka, a w zębach całe pojemniki zabierają i uważają aby nic się nie rozsypało, oczywiście takie cyrki tylko Arrowek i Pasia robią, bo maluchy wiedzą, że - jest nas dużo i trzeba pilnować swego co by coś nie podżarło- no i hartuję się na śniego, takiego malutkiego morsika udaję;-) fotorelacja z dziś:

sobota, 24 stycznia 2015

Międzygatunkowo. Oraz ratujmy las.


-"Lubię Cię."
-"Ja Cię też, chyba."

Cóż, dołączam  obrazek i zachęcam do poparcia sprawy. Chyba warto?



patrz TU

poniedziałek, 12 stycznia 2015

Tak bym chciała...

...żeby już była wiosna.
Niebacznie zaczęłam przeglądać zdjęcia i jakoś mi tęskno za zielenią i kolorami.


Zwłaszcza że wokół szaro-buro z lekką domieszką bieli. Krajobraz ożywia ruchoma brązowa plama Zygfryda, czyli barana Inkwizycji, który zbezczelniał i nie chowa się już w krzakach wzdłuż rzeki tylko zapoznaje się z kolejnymi mieszkańcami Mlądza i łazi wzdłuż drogi asfaltowej. Cwany jest, bo podziwiać się daje, ale złapać - już nie.

piątek, 9 stycznia 2015

ZNALAZŁ SIĘ! CAŁY I ŻYWY!

Przekopiowałam ze strony Inkwi,
wiele więcej nie mogę zrobić.
Ludzie, jeżeli mieszkacie w Jeleniej Górze, macie tam znajomych, rodzinę, popatrzcie, popytajcie, może ktoś widział.
(Agniecha)


Kochani, wszyscy czytelnicy tego bloga. Wczoraj zaginął mój zięć, Jarek Komorek. Poniżej wklejam apel opublikowany na FB. Proszę, udostępniajcie, rozglądajcie się, cokolwiek możecie. On może być wszędzie. Jakiekolwiek informacje na FB lub pod nr telefonu 604 12 59 17.
(Inkwizycja)

W czwartek rano (ok. 8:00-8:30) mój mąż Jarek wyszedł z domu. Po drodze spotkał sąsiadkę, powiedział jej "dzień dobry". To był ostatni moment gdy Go widziano.
Nie wziął ze sobą ani telefonu ani portfela. Nie miał żadnych dokumentów ani pieniędzy.
W Jeleniej nie ma znajomych, żadnego adresu pod który mógł by się udać.
Jesteśmy szczęśliwym małżeństwem. Mój mąż jest najbardziej rzetelną osobą jaką znam. Kiedy zastanawiam się co musiało by się stać, by nie dał znaku życia boję się myśleć.

Przede mną długa noc. Będę Go szukać. Może Jarkowi coś się stało, może potrzebuje pomocy.
Proszę Was, rozejrzyjcie się choć przez chwilę. Może ktoś widział mojego męża i może mi udzielić informacji o Nim.
Dzwońcie na numer 695 671 640

(Ada)