Zupełnie inaczej.

 

Latający odleciał 20 stycznia.

Myślę, że mi wybaczycie, jeśli nie odpowiem na komentarze.

Pewne rzeczy są niezmienne...

A przynajmniej chciałoby się by były. Żeby serduszko Orkiestry łączyło nas w dążeniu do dobra. Niezależnie od różnic.

inaczej.

Ten mój Latający napędził nam ostatnio wszystkim konkretnego stracha. Dnia pewnego zupełnie zwykłego dostał ataku czegoś z czymś i stracił przytomność. A nadmieńmy że już od ponad miesiąca w łożu tylko leżał, bo energia gdzieś mu znikła, jakoż i mięśnie.  Naście lat życia z aktywnym rakiem robi swoje. No to karetka, szpital itp., czary mary. Starszy cudzoziemiec bez znajomości języka polskiego, ekstremalnie słaby, oszołomiony, z kilkoma chorobami na raz, ląduje w polskim powiatowym szpitalu. Nie będziemy o tym pisać. Z pewnych względów było to wyjątkowo niefajne doświadczenie. 

Następnie prywatnym transportem medycznym powieźli my go do Niemiec, gdzie on się od zawsze leczy. Powieźli, bo po usłyszeniu ode mnie o sytuacji, młodszy syn Latającego ( a można by mu spokojnie dać ksywkę Latający do kwadratu ) przyjechał z szybkością światła ze swego kraju i potem działaliśmy razem. Co ułatwiło życie mi, jemu, Latającemu i jeszcze innym ludziom. Było ciężko. Nie do końca wiadomo, czego się spodziewać od przyszłości. 

Nadal jest ciężko, ale troszkę mniej. Latający w miarę stabilny, leży sobie w szpitalu, na właściwym oddziale, zaopiekowany. Marudzi często, popłakuje, jest zdołowany. Nie dziwię się mu, staram się wspierać, motywować do wysiłku w celu odzyskania choć części sprawności fizycznej. Podobnie personel medyczny tam, są naprawdę wspaniali. 

I takie to będą Święta, odwiedzając swego chłopa w szpitalu. Nie powiem, że będzie mi brakowało tradycyjnej kolacji wigilijnej, już dawno naszych 12 potraw niewiele miało wspólnego z tradycją. 

A tu obejście, konikipiesekkotek itp. też życzą sobie uwagi człowieka. 

I  nagle wyczerpała się wena.

Cieszcie się życiem, dobrzy ludzie, w czasie Świąt oraz w każdej innej chwili. 

Życie trzyma się na cienkiej nitce. Niby to wiedziałam, ale ostatnio dotarło to do mnie dość konkretnie.

Lata lecą.

I okazało się nagle, że wczoraj minęła 12 rocznica pierwszego wpisu Agniechy na tym blogu. 

Ten wpis. 

Bo może pamiętacie, że w zamierzchłej przeszłości założycielką i pełną pasji prowadzącą tego bloga była wcale nie Agniecha, tylko Paulina. Ona go zaczęła, ona zmusiła mnie do współprowadzenia, a później, jakoś znikła...Wyszła z bloga po angielsku. 

Szkoda, do tej pory mi szkoda, bo mądra to jest kobieta i z zainteresowaniem się czytało jej wpisy.

Cieszę się, że ten blog przetrwał, i tak sobie jest nadal w sieci.  Chociaż wpisów ostatnio jest mało, to jednak dla mnie jest jakaś odskocznia od życia, miejsce czasem refleksji, czasem odpoczynku.

Tak to było wtedy, 12.12.2012, kiedy podglądałam konie przez dziurkę w drzwiach stajni.

Dzięki Wam, czytacze, że tu zaglądacie.

Chwilowo biało.

 

W odpowiedzi na pytanie Kocurro z poprzedniego posta. Może potem będzie mi się chciało coś napisać. Na razie rosół gotuję i jestem jakaś wyprana z energii.

Zwierzątkom podsypałam siana i słomy, żeby nie musiały mokrego i ziemnego żarcia wygrzebywać spod śniegu. Szczerze mówiąc, mnie to bardziej przeszkadza niż im, zbyt troskliwa jestem.

Korus już w modusie zimowego szaleństwa. W końcu jego rasa z Norwegii się wywodzi, więc zima powinna być jego ulubioną porą roku. I chyba rzeczywiście jest.

Natomiast Pi uważa, że dobrze wychowany kot zimę spędza w domu. ( już nie w stajni, proszę państwa, kot wymusił jakoś bezwysiłkowo zmianę i proszę, noc w domu a dzień na dworze ).

Ale jednak życie bywa ciężkie i trzeba się jakoś pocieszyć, no więc z przepisu holenderskiego upiekłam ciasto z jabłkami i cynamonem, i jakkolwiek wyszło bardzo smaczne, to troszkę go dużo i sycące na maksa, a Latający nie chce jeść więc wystąpił problem nad-obfitości.

Tu mamy ilustrację przysłowia "Człowiek strzela a pan bóg kule nosi."
Planowaliśmy wykonanie ( rękami pracowników ) nowego ogrodzenia padoku i lonżownika przed nadejściem zimy. A tu jeden z pracowników poszedł w długą - alkohol go pochłonął - i praca niedokończona.  A dokończona być musi, bo inaczej nie da się wprowadzić koni na ich zimowe miejsce pobytu.

Korek w swoim ( śnieżnym) żywiole.

No to teraz już jest następny dzień, niedziela rano i po śniegu zostały nędzne resztki w osłoniętych od wiatru chłodnych zakątkach. Wywiało, stopiło. Zielona trawa za oknem. W sumie dobrze, bo może uda się pracownikom dokończyć te roboty padokowe ( jeśli A. wróci ze świata procentów), a ja może posadzę czosnek. I zabezpieczę róże? I to i to i tamto? Jedno jest pewne, roboty ci u nas dostatek.

A poza tym to jest jakoś średnio. Latającemu wyleczyli w szpitalu pęcherz ( 2 tygodnie w szpital, najpierw Goerlitz, potem Drezno ), wrócił do domciu zadowolony choć nie chodzący ( za słaby ). Więc leży na łóżku i niby dochodzi do siebie, tylko że teraz skarży się na ból brzucha. I za mało je, na mój rozum. Nie wiem z czego on zamierza odbudować te mięśnie, co mu tak skutecznie zanikły... I tak się ten żywot wlecze. 

Ale rosół ugotowany, w ilości sporej. Trzeba odcedzić gęste, dosmaczyć i Latającego poić będę.

I po co?

Piękny listopad, jednakowoż, choć dziś z mgły zrobiła się mżawka a z mżawki mokry śnieg i teraz jest dość paskudnie.

Korek z koleżanką, Korek jako dżentelmen puszcza damę przodem.:-)

Stado przy studni

Szeroko...

wysoko... pięknie.

Pobawimy się?

Kolory jesieni.

Taka historyjka.

 

Przeprowadziłam konie na następne pastwisko, bo na poprzednim już lekko wyjedzone. Takie niezbyt duże pastwisko obok drogi. Chodzę tam codziennie, bo trzeba konie napoić. Wczoraj przyjechali znajomi, chcieli obejrzeć jedną klacz, no to poszliśmy razem. Stoimy sobie wśród koni, a tu nagle patrzę, że Muszelce brakuje połowy ogona. Ewidentnie ktoś obciął. Sk...syn jeden. 

Nie dojdziesz, człowieku, nie zgłębisz, pokładów głupoty i bezmyślności bliźniego swego.

Imieniny Świętego Marcina - zwyczaje i tradycje w Holandii i Belgii.

Poszłam na łatwiznę, i zamiast pisać, wywnętrzać się, zmagać i w ogóle, skopiowałam.  

Chciałam sama napisać o święcie świętego Marcina, fakt, ale skoro na  tej stronie już było tak ładnie wszystko opisane w języku holenderskim, no, to wzięłam, wrzuciłam w maszynkę do tłumaczenia, skorygowałam jej  błędy i wkleiłam. 

Sorry, czytacze, Agniecha ma zły czas i się nie wysila. 

Takie to jołki -połki.

Oto historia Marcina z Tours i obchodów święta świętego Marcina w Holandii i w innych krajach.

W niektórych częściach Holandii i Belgii 11 listopada, w Dzień Świętego Marcina, dzieci tradycyjnie chodzą od drzwi do drzwi z lampionami lub latarniami, aby śpiewać piosenki i otrzymywać słodycze. Obecnie święto to zmaga się z silną konkurencją ze strony Halloween, które przywędrowało z Ameryki. Święto Święty Marcin odnosi się do biskupa Marcina z Tours z IV wieku, który był powszechnie czczony w średniowieczu jako wzór miłosierdzia - i dlatego, że pozostał całkiem zwyczajny.

Uczeni nie są pewni, w jaki sposób imieniny francuskiego biskupa przekształciły się w święto dzieci. Istnieją przesłanki, że jego elementy, takie jak chodzenie ze światełkami, zostały zapożyczone ze starożytnego germańskiego festiwalu zimowego.  

Są jednak również historycy, którzy utrzymują, że jego pochodzenie jest czysto kościelne. Na przykład Ewangelia Łukasza stwierdza: „Kto zapala lampę, nie chowa jej w ciemnej niszy, lecz stawia na stojaku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło”. Tekst ten był często odczytywany z ambony 11 listopada, prowadząc ludzi do kojarzenia świętego Marcina ze światłem. 

Niezależnie od tego, skąd dokładnie się wziął, gdzieś w XIX wieku wśród dzieci w niektórych częściach Holandii i Belgii pojawił się zwyczaj przechodzenia obok drzwi śpiewając z latarnią lub lampionem i prosząc o coś słodkiego.

Życie Marcina z Tours.

Święto Świętego Marcina odnosi się do Marcina z Tours, biskupa Cesarstwa Rzymskiego w III wieku.

Marcin urodził się w 316 roku w rzymskiej prowincji Panonia, która obejmowała część dzisiejszej Austrii, Węgier i Bałkanów. Otrzymał pogańskie wychowanie, ale wcześnie zainteresował się chrześcijaństwem. 

Kiedy miał 15 lat, został zmuszony do wstąpienia do armii rzymskiej wbrew swojej woli jako legionista. Poprosił cesarza rzymskiego Juliana Apostatę (331-363) o zwolnienie z poboru, ponieważ nie mógł pogodzić pracy żołnierza z wiarą chrześcijańską. Został wówczas oskarżony o tchórzostwo. Według jego ówczesnego biografa, Sulpicjusza Sewera, Martinus zaproponował, że stanie na froncie i będzie chroniony przez krzyż. Zanim jednak mógł podjąć ten drastyczny krok, został uwięziony, ale po krótkim czasie został zwolniony i nadal dołączył do służby. 

W 330 roku opuścił armię rzymską i osiedlił się w Poitiers w Galii, dzisiejszej Francji. W 360 r. Marcin założył pierwszy klasztor w Galii w Tours na polecenie biskupa Hilarego. Marcin był kochany przez mieszkańców tego miejsca, którzy chcieli, aby został ich biskupem. Jednak uważał się za zbyt niskiego na to i podobno ukrył się w zagrodzie dla gęsi, aby tego uniknąć. Został jednak zdradzony przez gęganie gęsi i musiał niechętnie przyjąć urząd. 

W Marmoutier na obrzeżach Tours założył kolejny klasztor, po czym wycofał się.
Święty Marcin zmarł w Candes w 397 roku i został pochowany w Tours 11 listopada.
Później został kanonizowany, a jego imieniny 11 listopada są nadal obchodzone w wielu częściach Europy.

Kiedy Marcin był legionistą w armii rzymskiej, zobaczył żebraka. Podczas gdy wszyscy inni żołnierze przeszli obok potrzebującego mężczyzny, Marcin zatrzymał się. Choć jako żołnierz nie posiadał zbyt wielu rzeczy, przeciął mieczem swój płaszcz, aby podzielić się nim z żebrakiem.

W ten sposób święto Marcina obchodzone jest w innych krajach

W Holandii i Belgii dzieci chodzą od drzwi do drzwi, ale wiele krajów europejskich ma bardzo różne zwyczaje związane ze świętym Marcinem.

• Polacy jedzą specjalnego rogala oraz dania z gęsiny.
  
• Słowacy dają prezenty każdemu, kto ma na imię Marcin.
  
• Duńczycy jedzą kaczkę ( bo gęś dawno, dawno temu była za droga, a Duńczycy zbyt ubodzy by sobie na nią pozwolić ).
  
• Niemcy chodzą w procesji, palą ogniska i jedzą precle.
  
• Irlandczycy zabijają koguta i smarują jego krwią swój dom.
  
• Sycylijczycy jedzą ciasteczka anyżowe i piją wino.
  
• Maltańczycy dają swoim dzieciom torbę owoców i orzechów.
  
• Portugalczycy jedzą pieczone kasztany.
  
• Hiszpanie zarzynają świnię.
  
• Chorwaci wznoszą toast za zbiory wina.

tekst zaczerpnęłam ze strony historianet.nl, 

przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)