Mowa miłości.

Wiele można się nauczyć od zwierząt, oczywiście jeśli człowiek raczy się zniżyć.
Uczciwość w wyrażaniu uczuć to podstawa. I pewnie można by się o tym bardziej rozpisać, ale dziś nie mam weny.

A zgodnie z podjętym postanowieniem, poniżej strona z książki "Zapomniane słowa" Magdaleny Budzińskiej.

Siema, ludziska, na spacer dziś idźcie!

Nie znam co prawda powyżej podpisanych, ale ich apel jest słuszny. Sklepy zamknięte, pogoda, przynajmniej u nas, niezachęcająca. 

Więc ja Was proszę, pamiętajcie o Orkiestrze i dzisiaj.

U nas na dzikiej wsi nigdy jeszcze wolontariusza Orkiestry nie widziałam, ale w miasteczku gminnym zawsze są. 

I staram się zawsze wrzucić w puszkę, oprócz tego, że i przelew uskutecznię. Bo przelewu nikt nie widzi, a te dziewczyny i chłopaki ze skarbonkami niech mają satysfakcję ze swojej ważnej pracy.

W nowym roku.

Zrobiła się nagle zima pełną gębą. Napadało grubo. Wygląda przepięknie. Świat zrobił się jakiś cichy, spokojny i przytulny. Pojazdy mechaniczne jeżdżą powoli. Ciszej. Rzadziej.

ścieżka do stajni

nasza rzeczka ładnie nabrała wody po tych wszystkich opadach zimowych i w końcu ją widać i słychać

Konie w siódmym niebie. Podejrzewam, że one wolą prawdziwą zimę od lata, a zwłaszcza lata upalnego.

Żarło przynoszone pod nos 2 x dziennie, świeża słoma według potrzeb na czas dostarczona, dach i ściany do użycia jeśli jest potrzeba. Wieczne wakacje. Żadnych much, meszek, gzów, wysokich temperatur.

Sierść gruba i zdrowa, oko błyszczące, krok żwawy. Bawią się w śniegu, biegają, tarzają. Grzebią nóżką szukając czegoś zielonego pod spodem. Jest świetnie. Nic tylko brać przykład.

wspaniałe życie.

pod śniegiem pełno żarcia, trzeba poszukać - witaminy, chlorofil, te sprawy...

gałęzie wierzby połamały się pod naporem śniegu. Ale nic się nie zmarnuje - takie smaczne, soczyste gałązki i kora. Wszystko się zje.

do gołego drewna. Bóbr niech się chowa.

czasem jednak koń wątpi, czy jego gałąź jest tą najsmaczniejszą, czy może jednak ta druga?

Więc one sobie tak bezproblemowo, te nasze konie, a w królestwie zwierząt leśnych strach. Bo ludzie wymyślili, że wystrzelają wszystkie  ( no prawie ) dziki. Takie to ludzie. Ja się NIE ZGADZAM. Może moja niezgoda nie ma specjalnej mocy sprawczej ale "milczenie oznacza zgodę".
Tu link do pewnego tekstu na temat dlaczego jest to działanie bezsensowne.


Przy okazji nowego roku, znając siebie jak zły szeląg, więc nie podejmując postanowień noworocznych wiedząc, że jak sobie coś postanowię, to, hohoho, na pewno tego nie uczynię, wrzucam kawałek mądrej książki.
Postaram się przy każdym wpisie, choćby to było ni z gruszki, ni z pietruszki pasujące, jakiś mądry, inspirujący ( mnie , a może i Wam się na coś przyda ) tekst wkleić.

No to zaczynam; Aldous Huxley "Niewidomy w Ghazie" 1936:

Jakby ciągle aktualne.

Szczodrych Godów, Słowianie!

I nie tylko Słowianie. 

Szczodrze dla wszystkich. 

Niech się darzy, niech się wiedzie!

Dzień nijaki oraz ponury.

Kiedy dzień jest nijaki oraz poniekąd ponury, człowiek też jakby flaczeje. Gdyby nie pewien przymus wewnętrzny, oraz zewnętrzne obowiązki, to w taki dzień chyba by się wziął i rozpuścił i zostałaby po nim nieciekawa, brudnawa plama na podłodze.

Pomimo rozlazłości ogólnej, wylazłam z nory, i choć pogoda zdecydowanie już nie spełnia moich życzeń w zakresie zimy marzeń, to jakoś się dało.
Doszłam więc do stajni - koniom nie wytłumaczysz, że nie chce ci się - dałam im siana. Tak ładnie pachniało, że od razu świat zrobił się odrobinę mniej brzydki. Popatrzyłam w kilkanaście par wielkich brązowych oczu - znowu mi się polepszyło.
Dałam żryć kocie stajennej, ona jest tak rozkosznie zadowolona, jak sobie zje, że aż miło popatrzeć.
Potem zawędrowałam do szklarni, a tam roszponka sobie rośnie, jak i sałata już gotowa do konsumpcji, trybułka i zielona kolendra. Uszczknęłam co nieco i z zieleniną już prawie optymistycznie maszerowałam do domu. Miło w środku zimy wciągać kanapki z własnym zielonym, zdrowym zielskiem, to mnie kręci, naprawdę. No i znowu mi się polepszyło.
Potem robiłam to i owo, jak to w domu i zagrodzie, potem polazłam znowu do stajni, bo jedna nasza klacz starawa już, przemianę materii ma nieefektywną, żre tyle co inne, a chuda jak szkapa, nota bene, no i jeszcze mlekopijcę ma co z niej wszystko wysysa. Więc dokarmiać ją trzeba, musli dla matek karmiących sypiąc do wiadra i dając jej zupełnie osobno, bo inaczej stado by się rzuciło, wyżarło wszystko i Korsa nadal byłaby chuda, a Dirka nadal gruba.
Więc poszłam i widzę, że ona Korsa gdzieś daleko, na końcu pastwiska, więc wołam do niej po imieniu ot tak sobie, bez wielkiej nadziei na rezultat jakikolwiek, a ona - tu zdziwienie moje nie miało granic - odwraca się, słucha, myśli, słucha - i proszę państwa - idzie w moją stronę.
No ja nie mogę, to jest zupełnie nowa jakość w kontaktach końsko- ludzkich, wy, moi czytelnicy, przecież nie wiecie, że Korsa na sam widok kantara czy uwiązu zwykła spieprzać galopem gdzieś kilometr dalej i zostawiać sfrustrowanego, przeklinającego człowieka daleko, w szczerym polu. I jak mamy tę wdzięczną klacz od lat chyba ośmu, tak zawsze było właśnie tak - na widok człowieka ze sznurkiem robimy chodu. I oczywiście, uczymy tej nieufności do człowieka każdego swojego następnego źrebaka. Właśnie Korsa jest jedyną naszą klaczą, która przydzwoniła mi zębami w łeb, gdy chciałam dotknąć i obejrzeć jej źrebaka zgodnie z wytycznymi pewnej teorii o mądrej nazwie "imprinting". No cóż, ona nie była na tym kursie, i artykułów na internecie nie czytała, więc trochę ją rozumiem, ale żeby zaraz zębami... Siniaka miałam centralnie na środku czoła przez ponad tydzień i oczywiście wszyscy jak zwykle myśleli, ale nic nie powiedzieli, że to przemoc domowa, jak to u nas na wsi, w Polszcze bywa.
Inne klacze jednakowoż tak nie robią.
No więc jak już przyszła, podstawiła łeb do kantara, dała sobie zapiąć uwiąz i weszła ze mną grzecznie do stajni, to właściwie byłam już w siódmym niebie i dzień nijaki i ponury stał się dniem wyjątkowo sympatycznym.
Poszłam więc za ciosem i upiekłam ciasto z jabłkami, które wyjątkowo się udało. Leżało sobie jak słoneczko na środku stołu i uśmiechało się do mnie. A ja do niego z nożem i ciach.
Jaki miły dzień, proszę czytelników.
No i jeszcze poczta przyjechała trąbiąc i dzwoniąc i wręczyła przesyłkę z drugiego końca Polski, a w niej ziemniaki i arcydzięgiel. No ma Mikołaj fantazje, musicie przyznać. Dziękuję Ci Mikołaju z Podlasia!
Sfotografowałam to ciasto, bo przecież zaraz go nie będzie.

Czy jest tu ktoś, kto lubi zimę?

Bo ogólnie to raczej narzekania słyszę i czytam, że zima jest niedobra, że ciemno, że brzydko, że czekamy na przesilenie zimowe, że ...
A przecież to taka piękna pora roku. Oczywiście bardziej, kiedy jest śnieg.
Uchwyciłam co się dało, te oblepione śniegiem gałązki,  kompozycje, jak żywcem wzięte z japońskiego drzeworytu.

No i żeby nie było że nie ma, kuń. W śniegu.