To już chyba lato.

Powiedzmy, że nie oczekujemy już przymrozków.
Więc może to już faktycznie lato?
Pracy jest dużo a czasu mało, więc jak zwykle już ostatnio, będzie fotorelacja.

Od opowieści słownych mamy przecież Paulinę, ale gdzie ci ona, gdzie? No nie wiem, znowu się gdzieś zapodziała, tym razem chyba na dobre... Paulina, Paulina, hop, hop!!!, Gdzie jesteś?
Cisza. Nic nie woła...

No dobra, to te zdjęcia.

Tak z rana, już w pracy? Przecież niedziela dzisiaj.

Oglądamy stajnię, przez firankę z estragonu, waleriany i brzóz. Waleriana wyrosła gdzieś na dwa metry.
Lidia - Ty widzisz, co Cię czeka?

Warzywnik, jaki smętny. Długo było zimno, siewy późne, więc rośliny malutkie takie. Wiatraczki na szczęście urosły dorodne, i butelki i puszki po piwie też. Dobre i to, chociaż w ogóle nie działa ( na nornice oczywiście ). Rządzą w ogrodzie razem z kwiczołami.

Na wale permakulturowym bób, ziemniaki i mega- ślimaki od Ady. Ślimaki działają, w przeciwieństwie do butelek.

A tu, szklarnia. Nie, to nie jest pole owsa, w które zaplątało się parę pomidorów. Chociaż może, w tutejszym klimacie, uprawa owsa w szklarni to wcale nie jest bezsens. Wyściółkowałam pomidorom słomą, to teraz mam owies. Gorzka Jagodo, mam wyrywać? Czy czekać aż się wykłosi?

Pierwsze róże. Pachną oszałamiająco. Niestety Blogger zapachów nie przepuszcza. Cenzura jakaś czy co?  Z płatków robię konfiturę różaną ( tak naprawdę to wychodzi zupa, ale smak OK. )

Kwiatki wzdłuż drogi.

Dzika róża w pęcherznicy. Nie chciało mi się jej wyrywać sto lat temu, i była to dobra decyzja. Szkoda jednak, że tak krótko kwitnie.

Łąki już zaczynają marudzić - siano, siano, zrób ze mnie siano.

W końcu jest z czego zrobić porządny bukiet.

I na tym skończymy dzisiejsze sprawozdanie. Nie jest pełne, bo nie było o koniach. Nie chciało mi się chodzić z aparatem tak daleko. Innym razem.

Dla Padre.

Czekaliśmy, wypatrywaliśmy, słyszeliśmy, że gdzieś tam, w okolicy, już są, ktoś je widział, ktoś inny gdzie indziej też. U nas - ciągle nic.
Ale dzisiaj - HA!

Sezon grzybowy uważam za otwarty!

Cudne, prawda?

Słowa niepotrzebne.

Żeby nie było, że to ja taka bystra.
Nasz pracownik znalazł, kosząc trawę pod pastuchem. Honorowy człowiek, przyniósł ze słowami:
" Na pani terenie - to pani."
Poleciałam zaraz potem, poszukać, i znalazłam jeszcze jednego. Lubię deszcz. Grzyby po nim rosną. Niech więc pada.

A  teraz z innej beczki. Motyl czerwcowy. Nowy gatunek. Niech się mnoży. Ładny jest , miły i pokojowy. Tu o nim więcej.

No to proszę.

Nie będzie tekstu, bo nie ma weny, czasu i chęci.
Za to zdjęć, chociaż jakości przeciętnej, nie zabraknie.
Wrzucam:

Dżamila z mamą.

Nadzieja, nie bądź taka drętwa, chodź się pobawić.

Nie tylko mali piją mleko.

Chodź, idziemy w długą.

Juhuuu!

Sen to zdrowie.

Fajnie się wytarzać.

Baaardzo fajnie. I co z tego, że jestem starym koniem?

Sen to dużo zdrowia.

Na leżąco też można jeść.  Już starożytni Rzymianie....

Lepiej jednak na stojąco.

Agro meteo.

Kiedyś sobie zaglądnęłam z ciekawości na Pogodynkę, bo tak w ogóle to nie cenię sobie za bardzo ich strony. Prognozy swoją drogą, ale sam wygląd  mnie odstręcza. Za dużo, za gęsto.
No i znalazłam wtedy pozycję Agrometeo. Czyli prognozy dla rolników, ogrodników itp. Jakże byłam rozczarowana, gdy okazało się, że owa prognoza obejmowała tylko woj. wielkopolskie i bodajże lubuskie... Już nie pamiętam. Dawno to było.
Ale - o cudzie - rozszerzyli na wszystkie województwa, zrobili porządek w tabelkach... Nie jest to doskonałe, ale, naprawdę, dużo lepsze niż było.
Słuchajta, ogrodniki, rolniki, może Wam się przyda....?

Tu link.

Politycznie.

Dzień taki chu-steczkowy, migrena dręczy, beznadzieja podmywa fundamenty zdrowego rozsądku, złość szkodzi na serce...

Spierdolę więc Wam ten dzień do końca, drodzy czytacze i oglądacze apolitycznych koników, trawy i innego zielska na naszej spokojnej wsi,
jako że właśnie o polityce będzie.

A że z jednej strony leniwam, a z drugiej, pracę wykonaną przez mądrzejszych od siebie szanuję niezmiernie, to zamieszczam tylko link.

O TU

Nie mam nic do dodania.

Chociaż, po zastanowieniu, zacytuję wieszcza:

Gęby za lud krzyczące sam lud w końcu znudzą,

I twarze lud bawiące na końcu lud znudzą.

Ręce za lud walczące sam lud poobcina.

Imion miłych ludowi lud pozapomina.

Wszystko przejdzie. Po huku, po szumie, po trudzie

Wezmą dziedzictwo cisi, ciemni, mali ludzie.

Dzień szósty.

A pierwszy wiosenny jakiś, śnieg już tylko w załamaniach terenu się utrzymuje i coraz go mniej.
Matki z dziećmi zdecydowały, że czas oddalić się od stajni i udać za górkę. Tam, na pastwisku, ciepło, sucho, słonecznie, i coś poskubać można, nawet jeżeli jest to tylko zeszłoroczna trawa.
I zażyć wypoczynku, w spokoju i ciszy.
Tak to wyglądało dzisiaj wczesnym popołudniem.
Łaziły szpaki i kosy, śpiewały skowronki, truchtały sarenki, hałasowały żurawie, sąsiad palił plastik, musi że to wiosna.

relaks całkowity...

wyspałem się, wstanę

nie fotografuj mnie, kiedy sikam

teraz możesz

napiję się troszkę

a teraz podbiegnę

A tak było dziś, z okazji Dnia Kobiet.

Wiosna.

Dzień drugi.

A co, macie i się napawajcie.

Motorki pracują, przyśpieszenie na full, hamowanie nie zawsze wychodzi. Siano służy do jedzenia, matka też. Człowiek jest dziwny, ale da się go dotknąć i powąchać. Nie byliśmy jeszcze na porządnym spacerze, na razie trzymamy się stajni i jej okolic.

"Aaaa! Jak się hamuje?! Zapomniałem, a właściwie to jeszcze nie wiem!"

"Ojej, takie małe czarne pudełko! "
"Nie waż się podejść do mojej córki, dwunogu!"

"Mama? Co to? Zupełnie inne niż ja?"
"Człowiek, synu. To taka istota, która nam służy. Widzisz, siano mi przyniosła."

"Mama, jaka jesteś fajna."

"Gaz do dechy!"