WAŻNE - Klub Wiejskich Wspaniałości!!!

Mam przyjemność ogłosić powstanie KWW, ale przede wszystkim jego forum, które powstało dzięki Beacie (artambrozja), jest ona jego założycielką i administratorem. Forum ma propagować wiejskie życie w zgodzie z naturą, ale i również być miejscem szczególnie miłym nam Wieśniakom i Burakom jako kącik porad, dyskusji i rozwiązywania wszelakich wieśniaczych problemów. Jeśli ktoś chciałby się podzielić swoją wiedzą, lub miałby problem, który chciałby przedyskutować, zasięgnąć porady, na tematy gospodarskie i nie tylko, to tam będzie mógł to uczynić. Zapraszam na Forum Klubu Wiejskich Wspaniałości!

http://wiejskie-wspanialosci.iq24.pl/ 

Zachęcam również wszystkie Wieśniary i wszystkich Buraków do umieszczania informacji na swoich blogach i nie tylko o takowym miejscu:-)))

Dlaczego wieś? Because I'm happy!!!

dla łąki latem

Post dla wszystkich, którzy się zastanawiają dlaczego zamiast wygodnego miasta wybraliśmy wieś i ciągle mnie o to pytają:-)

dla niezwykłej przyjaźni

dla radości zwierząt

dla miłości między psem i kotami

aby konie zaglądały przez okno

aby całować się z koniem

aby leżeć razem na łące

dla cudu narodzin

aby wtulać się w konia

dla mojego koguta

aby znaleźć motylka rano

dla łąki zimą

dla pszczół

dla czegoś wyjątkowego

dla spacerów z psami i babiego lata

dla wspólnego życia

WŁAŚNIE DLATEGO  BECAUSE I'M HAPPY -LINK DO SZCZĘŚCIA:

www.youtube.com/watch?v=y6Sxv-sUYtM

Siostra...

 Gdzie ten świat w kolorze toffikow, gdzie ten świat o smaku dropsów miętowych z baru mlecznego, gdzie spacery słoneczne i cudowne letnie burze oblepiające ciało jedwabną sukienką, po których zawsze pojawia się tęcza?

Gdzie ta radość wdzięczna, niewinna?

 Rowlands twierdzi, że wilki potrafią być naprawdę szczęśliwe, bo żyją chwilą - teraźniejszością.
Gdy myślę o chwilach w dzieciństwie z moją siostrą, to takie one właśnie były, bez lęków przyszłości i zmartwień przeszłości. Świat po prostu był! Gdy zaglądam w przeszłość w poszukiwaniu sedna - szczęścia, to widzę chwile, chwile wypełnione słońcem, ciepłym deszczem, pieszczącym wiatrem. Dręczy mnie myśl, czy wraz z dzieciństwem tracimy bezpowrotnie możliwość odczuwania prawdziwie głębokiego szczęścia i beztroskiej radości? Tego szczęścia prostego, nie satysfakcji z osiągnięć zawodowych, materialnych, czy osobistych, ale szczęścia istnienia. Istnienia nieograniczonego kompleksami, czy wszechobecnym materializmem, szczęścia z samego aktu istnienia, możliwości oddychania i patrzenia.

 Siostra, to coś cudownego, można się nie widzieć latami, można się kłócić i spierać, a gdy się choć usłyszy przez chwilę, mimo przeszkody kilometrów wraca szczęście koloru toffików. Dziś w pierwszym prawdziwie wiosennym dniu, gdy na spacerze zbierałam wspomnienie toffików, zamykałam oczy i wyciągałam rękę do mojej starszej siostry - królewny, lecz tylko wiatr oplatał chłodem moje palce i trzeba było otworzyć oczy...
Gdy po powrocie usiadłam na kamieniach pod drzewem, z każdej strony oblepiło mnie szczelnie ciepłe złoto - srebrne futro i wylizało mi całą twarz - moje toffiki - muszę się koniecznie odrobaczyć!

Kocham Cię Siostrzyczko!

Daj w łapę, czyli "Cuda wianki na Tymianki"!

Nie wykręcamy się już dłużej od spełnienie obywatelskiego obowiązku.

Akcja pomagania psom i kotom prowadzona przez słynne "Dzikie Kury z Pastelowego Kurnika", warta jest reklamy na każdym blogu.

Ludzie, lećcie do kurnika, wybierajcie te piękne obiekty, i płaćcie, płaćcie grubą kasę na konto Tymiankowych psów i kotów.

 

U mnie, Agniechy, wiosna w pełni, chociaż od jutra niby ma padać, i to nie tylko deszcz ale i coś białego może się przytrafić.

No ale dziś, carpe diem, + 20 chociaż wieje przeokropnie, sadzę groch i bób w warzywniku, i doję brzozy.

Te brzozy to przez Gorzką Jagodę, ona kiedyś dawno temu i jeszcze gdzie indziej pisała o soku brzozowym, i się nakręciłam, ale zawsze nie w porę, a teraz mój ulubiony blogger Ścibor mnię zaktywował swoim wpisem. Wywierciłam dziewiczą dziurę.

Dziureczka i rureczka

sok brzozowy w firmowych butlach, jedna pełna druga się napełnia

a to dzika grusza na miedzy szykuje się do wiosny

Daleko od domu.

Może ktoś zgadnie?
Dokąd nas, na dupie zazwyczaj siedzących w swojej zagrodzie chłopków dolnośląskich, poniosło?

Proszę, jaka ładna rzeczka.

A tu, betonowy element konstrukcyjny, jakże ładnie pomalowany.

A jak już ktoś zgadnie, gdzie to, to może też zgadywać, po co.
Nagród tym razem nie będzie, blogerki i blogerzy są przecież bezinteresowni a ja mam zaległości w domu i zagrodzie.

Wiosna i zakładamy pasiekę!

Wiosna idzie już wielkimi krokami, już nawet u nas widać powolutku pierwsze wiosenne piękności - łąka budzi się do życia. Niestety pracy ogrom - jak to na wiosnę, moje szkodniki co dzień wymyślają coś nowego i produkują tony nawozu...

Pojawił się wreszcie też pierwszy ul i mam nadzieję, że nie ostatni tej wiosny. Jeśli się uda, to dokupimy jeszcze jeden, a jeśli nie, to na przyszłą wiosnę następne. Przywieźliśmy go dziś z Pabianic:-)))

zestaw pt."domek dla pszczółek" przed złożeniem

podłoga domku dla pszczółek

dwa piętra mieszkalne

poddasze

sufit

a na końcu dach na górze i tarasik na dole, nadzór budowlany oczywiście skontrolował stan surowy zamknięty i wydał pozwolenie na wykończenie domu dla rodziny pszczelej, która zamieszka w nim ostatecznie w maju:-)

I tak oto zaczyna się nowa era, na naszym gospodarstwie, era pszczela, era miodu i miodem płynąca!!!

Wolność, powiedzmy.

Po trzech tygodniach uwięzienia, młodzi skazańcy opuścili swoje cele. Brudni, wyrośnięci, jak szczypiorki zimowe na parapecie.
Jak wypadli ze stajni to nie mogli się zatrzymać.